Razeno blogas Esperante...

La fama sanktutlo Satya Saibaba (సత్య సాయిబాబా) aux [sʌθjə sɑːɪ bɑːbɑː], kiu vivis en suda Barato, forpasis hodiaux dum lia 86a jaro. Lin oni akceptas kiel avarato de Dio. Li estis fama en la lando, ankaux en eksterlando pro lia madia agado, kiel donacado de cindro kaj aliaj ritaj objektoj ali liaj desciploj. Li mirigis simplajn homojn per donaco de ringojn, kolcenojn kaj horlogxojn kiam aliaj raciaj homoj akuzis ke li faris simpaljn trukojn por tiri atentojn de needukitaj homoj. En liaj lastaj jaroj, li famigxis ankaux cxirkaux nereligiemaj homoj pro lia donaco de mono por arangxo de senpagaj lernejoj kaj hospitaloj. Oni kredas ke li estas reinkarnigxo de antauxa sanktulo Siridi Saibaba. Li naskigxis la 23an de novembro 1926 kaj vivis simple kun la nomo Sathyanarayana Raju. La plej granda demando inter la desciploj estas kiu nun akiros lian grendegan posedajxon. Li neniam volis fari organizitan sturkturon por arangxi la posedajxon (kiu inkluzivas flughavenon kaj aviadil...

Estis mia longa revo viziti la sudan Baraton. Ĉar mi scias ke tio ne estas la “Barato” kiun ni konas aŭ kiun la Hindi-parolanta registaro aŭ kino prezentas al ni. Veni tempo kiam diris al mi Navindra, ka kasisto de Esperanto-Klubo de Katmando ke li devis viziti al Chennai por surakcigi sin. Do, tio estis bona sanĉo por mi akompani lin kaj ĝui la vojaĝon. Malgraŭ mia famila afero, mi tuj iĝis parto de la teamo. Ankaŭ estis Anil, Jhalak Mama, la oklno de Navindro kaj ankaŭ Gurung Mama, la amiko de Jhalak Mama. 17 merkrede: Matene komencis veturado el Sundhara en buseto. Manĝis matene kaj tagmanĝis en solecaj restoracioj laŭ la soŝeo. Maoistoj petis monon ie ajn al busoj. Policanoj ankaŭ staris apude sed ili ne malpermesis. Atingis al Sunauli, la bordo inter Nepalo kaj Barato, je 3.30 posttagmeze. Post mallonga serĉado de buso, ni trovis ĝin kaj ekveturis. La ŝoforo tre rapide verutigis ĝin laŭ la verdaj kamparoj. Vespere atingis al Gorakhpur, konata urbeto por uzi trajnon al diversaj lok...